شهادت می دهم چشم خمارت را که می بندی

 غزل ۱۳

شهادت می دهم چشم خمارت را که می بندی

دکان می فروشان می شود تعطیل یکچندی

در این سرما که زانو می زند آتش به نومیدی

مبارک نو عروس باغ امیدی کلید قفل اسفندی

دهانت بوی گل می داد از فردا که می گفتی

فدای چشمهایت می شوم وقتی که می خندی

"سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی" ۱

خماری می کشم چشم خمارت را که می بندی

مضامین غریبی دارد این دنیای سرگردان 

ژکوندی را که تهمت می کشد مضمون لبخندی

جهانی دارم اکنون در شکستن های خاموشم

که با دکان شاعرها ندارد هیچ پیوندی 

۱- حافظ

تیر باران

 

۱

فروردین

           باران

  اردیبهشت

             باران

 خرداد

             باران

    حالا

          

             تیر باران

 

 ۲

تمام موهایش سپید شده بود 

                              بس که دیر آمده بود

                                                  

                                                         قاصدک

  ۳

خطی بر دفترم می کشم

                           

                                  از برف می گذرم

  ۴ 

مادرم همیشه می گفت

چرا هیچکس نمی گوید

                          که ما در تمام عمر

                                 هیچ چیز را نشسته ایم

                           ما فقط

                               

                                       آبها را آلوده کرده ایم

 

  ۵

باد می آید

             کلاهش را به احترام بر می دارد

 

                                          مترسک

 

  ۶

ماه بانو می آید

                  می آید

                        از چشمم

                                     

                                     ستاره می چکد

 

   ۷

چکش بالا رفت

همه گفتند آری

چکش پایین آمد

مردی کنار ترازو

                   

                     شکسته بود

 

 

  ۸

باران مي باريد...

كه از نيمه ي راه برگشتم ...

نه بخاطر چتر

به خاطر تو

 تا رنگين كمان را نشانت دهم

  ۹

من به دنيا نيامدم

مرا به دنيا آوردند

و كلاهي به اندازه ي هستي بر سرم گذاشتند.

 

 

 

قبله ام  را  گم  کرده ام

چشمت را كه مي چرخاني

قبله ام را گم مي كنم

راه كه مي روي

نمازم مي شكند

هر كس وطني دارد

تنها منم كه هر كجا باشم

نمازم را شكسته مي خوانم

زيباتر از تاريخ تمام جهان

تاريخ تولد توست

و مقدسترين مكان جهان

جايي كه تو ايستاده اي

مهم نيست کي آمدم ... كي رفتم

به حال دنيا فرقي نمي كند

اما در يكي از همين روزها بايد

 چمدانم را  زمين بگذارم

و در مسافرخانه اي غريب

چند خطي يادگاري بنويسم  ...

  مثلا:

همه چيز خوب است مثل دعا

                                         مثل نذر

                                                     مثل معجزه

اما نگفتي كدام باد

بوي پيراهنت را در شبهايم جا گذاشته

كه از همه ي روزها عاشقترم

                                          عاشقتر...

 

 

عشق اسم اعظم

كوچكتر كه بودم گفتند : دنيا كوچك است

اگر دنيا كوچك بود 

 تو را گم نمي كردم

اگر دنيا كوچك بود  

  قاصدكها موهايشان سپيد نمي شد و

                                پرنده ها به خانه بر مي گشتند

پشيمان نيستم كه عاشقم و

                                     با اشك هم نمك شدم

اي عشق  اسم اعظم

بهشت كمتر بهايي ست كه پرداختم

تا بگويم :

دنيا كوچك نيست ...

                         غمهاي ما بزرگ است.

                          غمهاي ما

                                       بزرگ است...

 

 

 

 

پیغمبر یک سلام ماییم

 غزل ۱

پیغمبر یک سلام ماییم

مردی که نشد تمام ماییم

عشق است اگر نمی شناسید

ای مردم خوش مرام  ماییم

این آینه ها شکسته  یا من

ای دوست بگو کدام ماییم

خوشنام تر از شما کسی نیست

بدنامی هر چه نام ماییم

شیرین تر از این عسل شمایید

عاشقتر از این کلام ماییم

این مستی و راستی گواهی

سرمست علی الدوام ماییم

شمشیر نمی خواهد آنکس که قلم دارد

غزل ۲

هر بیتی از این دفتر صد کشته به نم دارد

شمشیر نمی خواهد آنکس که قلم دارد

کی می رسد آن روزی کز قله فرود آید

پایی که قدم دارد  دستی که کرم دارد

اسباب بزرگی را در عشق فراهم کن

مولا نشود هر کس شمشیر دو دم دارد

مردی که نبازد دل از عشق چه می داند

چشمی که نمی بیند از کور چه کم دارد

تا چشم تو پیدا شد غم باب دل ما شد

ماتمکده ی  دنیا بسیار ستم دارد

با اینهمه دل تنگی  دلواپس و بی فردا

آهوی خراسانی چشمی به حرم دارد.

خدا قسمت کند روزی ی من چشم سیاهت را

غزل ۳

خدا قسمت کند روزی ی من چشم سیاهت را

کمی شب را بچرخان تا ببینم روی ماهت را

به رنگ بخت من افتاده بر دوش تو گیسویی

چه حالی می کنم وقتی که می بینم شباهت را

چنان شیرین گناه عاشقی بر گردنت افتاد

که آدم میکند تکرار عمری اشتباهت را

بیا بگذار سر بر شانه ام ای از سفر خسته

تو هم مانند من پیدا نکردی تکیه گاهت را

بزن ،بشکن، بکش ، آتش بزن ای نازنین ما را

خدای عاشقی دارم که می بخشد گناهت را

 

گفتی بهار قشنگ است چشم خمار قشنگ است

غزل ۴

گفتی بهار قشنگ است چشم خمار قشنگ است

وقتی که یار بیاید این انتظار قشنگ است

اسب سپید که آمد از پیچ کوچه که پیچید

وقتی سوار تو باشی رقص غبارقشنگ است

شب گفته بودمت آری وقتی کنار تو باشم

خورشید اگر که بیفتد صبح از مدار قشنگ است

دردا که یار نیامد گل با بهار نیامد

حتی اگر که نیاید دل بیقرار قشنگ است

قلبی کشیده به چاقو تیری بریده به پهلو

گفتم درخت بمانم در یادگار قشنگ است

گفتی سوال و عسل بود گفتم شراب غزل شد

مثل انار که افتاد حالا  دو بار  قشنگ است

هنوز از بوسه های دیشبت مستم

غزل ۵

هنوز از بوسه های دیشبت مستم

چنان مستم که دل افتاد از دستم

نمی پرسم که آیا عاشقم هستی

از اول می نویسم عاشقت هستم

بخوان از چشم هایم سادگی ها را

اگر ساده نبودم دل نمی بستم

خدا از من نگیرد مهربانی را

که با نامهربانان عهد نشکستم

غزلبازی شدم بدنام از روزی

که با ابروی پیوست تو پیوستم

من از وابستگان شعر امیدم

دوباره باز می لرزد دلم دستم

 

قاصدک بی خبر مرا مگذار

غزل ۶

چشم ها را به روی هم بگذار

قطره اشکی بکار و دل بردار

شانه های تو را کم آوردم

سر ما ماندو شانه ی دیوار

هر چه از دوست می رسد عشق است

زخمها را یکی یکی بشمار

قفسی مثل خانه پیدا کن

تک وتنها در آن ببار و ببار

تا که از دل انارتر باشم

نوبرانه مرا به لب بفشار

نبض ما را بگیر و گل بشنو

یاد ما را به خاطرت بسپار

چون جدا مانده ام ز یار و دیار

آمده ام به این جهان به چکار

بعد سی سال خون دل خوردن

نرسیدن به عشق لاکردار

از کدامین بهار بنویسم

قاصدک بی خبر مرا مگذار

 

اینکه چشم از تو بر نمی دارم چون گل آفتابگردانم

غزل ۷

اینکه چشم از تو بر نمی دارم چون گل آفتابگردانم

بنشین اندکی که جایز نیست دایم این قبله را بگردانم

ای دلت مثل خانه ات روشن خوش به حالت که دلخوشی داری

من که چون کولیان خانه به دوش هر کجا یک دو روز مهمانم

هر کجا رد شدم تو را خواندم در گرفته است سوز آوازم

عشق یعنی غزل غزل اشک است آمدم تا دلی بلرزانم

تا که مستی نیفتد از چشمم دو سه پیکی نوشتم از چشمت

مانده ام بر سر دو راهی باز عاشقم یا که نامسلمانم

با صلیبی کشیده بر دوشم تاج خاری به سر سفر کردم

تا به چشمت رسیده ام اینجا ...بعد از این را دگر نمی دانم...

 

سفری بود ابتدا شیرین

غزل ۱۰

سفری بود ابتدا شیرین

خنده های تو خوش ادا شیرین

تا که رفتیم بختمان برگشت

شد سفر تلخ ماجرا شیرین

درد عشق است  بی دوا اما

عشق دردیست بی دوا شیرین

همسفرها دو ماهرو گلرخ

هردو خوشرنگ هر دوتا شیرین

لب دریا کنار هر چه صدف

خاطراتی ست با شما شیرین

شب جنگل ستاره باران بود

تا لبی تر کنم بیا شیرین

بخت برگشت و ماه جادو کرد

بعد شد عاشقانه ها شیرین

زندگی چیست آمدن رفتن

خواه این قصه تلخ یا شیرین

من از بی دست و پاییها نکردم راه گم اینجا

غزل ۹

من  از بی دست و پاییها نکردم راه گم اینجا

مرا حکمیست انگوری ز دست پیر خم اینجا

سگانی را که با یک استخوان خشنود میدیدی

به تیغ نقد می برم از آنان گوش و دم اینجا

مبادا داغ پیشانی تو را درشبهه اندازد

که عمری مست کوبیده خر دجال سم اینجا

به جز خطی که بر بادام چشت مینویسد مست

ندیدم هیج استادی به خوش خطی ی  خم اینجا

شرابی در غزل انداختم چل سال پیش از این

که نوشانوش میرقصند با پیک یکم اینجا

---

 

 

نمیخواهم لباس فاخری بر واژگان باشم

غزل۸

نمیخواهم لباس فاخری بر واژگان باشم

قلم مزد زبان بازی بدست این و آن باشم

خماری میکشم از دوریت ای ماه یکچندی

به چشمت میرسم حتی اگر درسرمه دان باشم

نباشی هم سلامت میکنم  تا مست بنویسم

دل از من برنمی دارد غمت  تا شادمان باشم

ببارانم که از این ابرکان خیری نمی بینم

دعا کن تیر غیبی بر دل این آسمان باشم

دلم می خواست عیاری کنم دست از سرم بردار

تو آنسو باش تا این سو دو پیکی در امان باشم

(کمالم خوشه چینم اوستادان خراسان را)

مبادا بعد از این با ناکسان همداستان باشم

خراسـان شعر میخواهد مسیحای غزلبازی

بیا بگشای در بگشای شاید من همان باشم

 

 

---

 

هم یار یار ماست هم امسال سال ماست

غزل۱۱

هم یار یار ماست هم امسال سال ماست

چشمی بیار و شعبده کن عشق مال ماست

از فرط عاشقی غزلم ذوق میکند

ابیات عاشقانه کجا شرح حال ماست

ما هر دو دلخوشیم  ولی فرق میکند

من با خیال او خوش و او بی خیال ماست

هرجا گلی شکفته یقین بی قرار توست

هر جا دلی شکسته به هر حال حال ماست

این نقره های داغ که با درد میچکند

هر یک زبان حال غزلهای لال ماست

بستم به بالهای دعا قطره های اشک

این بارش مدام  دعای زلال ماست

حالا دوباره شعبده کن خوش خیال باش

هم یار یار ماست هم امسال سال ماست

  

 

گلوي عشق تازه كن شراب شعر نوش جان

غزل۱۲

بكار چكه چكه مي ، ستاره‌هاي ناگهان

جوانه زد عطش عطش ترانه‌هاي بي امان

به گرده، تازيانه‌اي، درخت يادگاريم

سر قرار مي‌رسم به لطف مي، كشان كشان

سكوت سهم آسمان به تيغ تشنه، تشنه‌ام

ببار واژه بر سرم ز آسمان كران كران

الهه‌ي غزل تويي نشسته روي ابرها

زمين و جرعه جرعه خون براي تكه تكه نان

پرنده‌هاي هوش من نشست روي دوش تو

گلوي عشق تازه كن شراب شعر نوش جان

 

یک مثنوی به نيما احمدي براي مهربانيها و خنده هاي ساده اش

 ما براي آرزوهامان دو پر كم داشتيم

باز هم شب آمد و دامان ما را غم گرفت

خنده هاي بي خيالي صورت ماتم گرفت

در سكوت سبزه ها لبخند گل معصوم بود

مرگ در برگ درختان آيه هاي شوم بود

من همين يك لحظه پيش از خواب دريا آمدم

از كنار بستر سبز چپرها آمدم

آسمان باغ ما مسموم مرگي ماندني ست

قاصدك ميگفت با بلبل كه اين گل رفتني ست

ما نفهميديم مثل غنچه شادي هاي گل

زندگي ساده و لبخند روح افزاي گل

زندگي مشكل نشد ما سخت دل را باختيم

كاخ روياهاي خود را روي دريا ساختيم

ما تمام عمر در خوابيم با چشمان باز

كاشكي آئينه رسوا ميشد از اين رمز و راز

ما چرا در خواب مانديم و سحر بيدار شد

ما چه كم داريم از اين دنيا كه شادي خوار شد

خانه ي ما آنطرفتر از پل رنگين كمان

زير چتر نسترن همسايه با نيلوفران

يك نفس بالاتر از گلخانه ي خورشيد بود

پشت ديوار محبت يك درخت بيد بود

 خانه ي ما زير خواهشهاي يك فواره بود

اطلسيهاي محبت در چمن همواره بود

عاقبت در يك شب تاريك و بحراني و سرد

در ميان بهت شبنم هاي بي درمان درد

يك نفر آمد كه يك دامن پر از آلاله داشت

در دل دريائيش يك داغ مثل لاله داشت

يك نفر آمد شبي از قلب جنگلهاي دور

از تبار خوني گلهاي معصوم و صبور

چند روزي ميهمان نسترنها بود و رفت

تا همين ديروز پيش ياسمنها بود و رفت

از غمي مثل بلنداي ابد لبريز بود

در نگاهش ماتم هر روزه ي پاييز بود

عاقبت هم ما نپرسيديم از او خواهان كيست

شبنم پاي نگاهش خواهش دامان كيست

بعد از او خورشيد رفت و سايه ها در مه شدند

باغ تنها گشت و گلها زير باران له شدند

بعد از آنهم باغ مان اندوه عرياني گرفت

باغ رويائي ي ما رنگ زمستاني گرفت

با دلي اندوهگين همسايه با اين غم شديم

هم قسم با غصه ها هم خانه ي ماتم شديم

ما براي آرزوهامان دو پر كم داشتيم

كاشكي همسايه اي بهتر ز ماتم داشتيم

بعد از او خورشيد از اينجا كوچ كرد و رخت بست

قحطي عشق آمد و دلهاي عاشق را شكست

ابر هم ديگر نيامد سوي اين ويرانه ها

خشكسالي زنده شد در خاطر آئينه ها

خانه ي ما در فراموشي يك اندوه شد

سايبان خانه از گلهاي غم انبوه شد

با سبد هاي تهي از عشق راهي مي شديم

عشق را كم داشته در سينه آهي مي شديم

آه بغضي آمد و راه گلوگاهم گرفت

باز هم شب آمد و دامان ما را غم گرفت